Ego’s, teambelang en een kampioenschap

Dit weekend was het eindelijk zover. Oranje speelde zijn eerste interland in Enschede. De spelers keken hun ogen uit. Wisten zij veel, dat Enschede zover af ligt van Rotterdam, Amsterdam, Schiphol en Eindhoven! De vedetten waren dan ook nog niet echt warm gedraaid, toen de eerste helft al lang en breed voorbij was.

Maar hèt was er wel de eerste helft. Het grote ego van Wesley Sneijder. Hij werd dolgedraaid, uitgekapt en de werkmieren uit Japan ontfutselden m de bal. En zo ging dat ruim 20 minuten. En in die 20 minuten gebeurde het. Het kon het gaan groeien. ‘Welke speler krijgt de vrije hand van Mourinho? Wie is hier de beste middenvelder van Europa? Wie heeft hier de mooiste vrouw aan zijn zijde? Nou, nou, nou??! En die vlijtige mini’s (ze waren nog kleiner dan ik!) hebben het lef beter te spelen dan ik?’ Hier, pak aan!

Zo zou het kunnen zijn gegaan. Voor de duidelijkheid. Ik heb m niet gesproken en ken m ook niet. De bondscoach bood zijn excuses aan. Wesley kan er ook niets aan doen. Hij kan niet verliezen. Ze mogen m de bal niet afpakken (tenzij ze Zidane heten, maar die is gelukkig gestopt). En als dat wel gebeurt, wordt iets wat heel erg kwetsbaar is in hemzelf, ietsje kleiner. Yolanthe was er gelukkig bij in de spelerstunnel. Want wat zei er nou eigenlijk ‘krak’?

Wat is dat toch met ego’s in de voetballerij? Hiddink vond die van Rutten en Eijkelkamp laag. En bij Feijenoord? Daar moeten ze opzij. (hebben ze daar ook al glamourvrouwen aan hun zijde, denk ik dan). Voetballers en ego’s, ze lijken onafscheidelijk. Wil ik nog wat bereiken in het voetbal, dan moet ik er ook een. He Westerveld, ik neem die penalty! Of nee, toch maar eens een artikeltje schrijven… En bij Twente? Daar zegt nu zelfs Nkufo dat niemand boven het teambelang gaat. Wil Perez zelfs wel een helftje op de bank zitten na een busreis van 22 uur. Worden we toch nog eens kampioen.

Geef een reactie