Loopbaan: Soms is het onvermijdelijk om de waarheid te spreken

waarheidHet zijn harde tijden. De werkgelegenheid daalt nog iedere maand en veel organisaties trachten nog altijd de efficiency te verhogen. Dat legt grote druk bij organisaties en hun medewerkers en vergt een groot aanpassingsvermogen. Enkele van deze medewerkers zie ik binnen mijn praktijk. Ze komen veelal totaal ontredderd binnen, met meestal weken tot zelfs maanden ziekteverzuim. Ze hebben veel klachten (zoals angst, depressie en psychosomatische klachten) en meestal geen idee meer waar deze klachten mee samenhangen. 

Harde werkelijkheid bij re-integreren
Na de intake en de eerste gesprekken neemt hun belastbaarheid toe en zijn ze in staat te re-integreren. Op dat moment begint in veel situaties de harde werkelijkheid zich aan te dienen. Wat ik terug hoor van de mensen is vaak confronterend: “Mijn manager zegt dat als ik nu niet sneller opbouw, ik me ernstig moet afvragen of ik wel competent ben voor mijn functie.” “Mijn manager eist dat ik meer sport om sneller weer in staat te zijn meer uren te werken.” En “Ik moet nu een andere functie accepteren met een lager salaris, anders mag ik niet re-integreren.”.

Onrealistische verwachtingen dragen niet bij aan herstel
Altijd vraag ik me samen met deze mensen af wat de onderliggende boodschap is van dergelijke aansporingen. Die luidt dan in veel gevallen iets als: “We zien het niet meer in je zitten en willen graag dat onze wegen zich gaan scheiden”. Deze boodschap wordt echter vrijwel nooit verwoord. Wat is daar eigenlijk mis mee, vraag je je dan af? Organisaties dienen juist in deze tijd te beschikken over medewerkers die zijn toegerust op hun taak en het is een feit dat een aantal medewerkers niet op de goede plek is komen te zitten. Anderzijds helpen onrealistische voorstellen aan de medewerker, om te mogen blijven, alleen effectief als onderhandelingsstrategie. En zeker niet om sneller herstel en duidelijke communicatie mogelijk te maken.

De waarheid helpt wel
Als je samen constateert dat het niet meer werkt, is het dan niet sociaal en goed ondernemerschap om hierover eerlijk te zijn tegen elkaar? Uiteraard, maar hoe ga je dan om met de weerstand die dit op korte termijn op roept? De medewerker verliest na zijn herstel dan feitelijk zijn baan én zekerheid van inkomen. Maar op de lange termijn zijn er wel veel voordelen voor hem. De medewerker wordt verlost van het vaak al jaren durende lijden (minderwaardigheidsgevoelens, psychische- en fysieke klachten), kan zich weer richten op aanwezige kwaliteiten en deze ontwikkelen. En de organisatie kan haar energie en aandacht gaan richten op de kerntaken.

Rekenen, eerlijk confronteren en herplaatsing faciliteren
Dan komt het op het moeilijkste punt aan: rekenen! Al deze energie en het lijden wat hiermee samenhangt kan moeilijk worden uitgedrukt in financiële compensatie. Het is dan juist sociaal om mensen via een vaststellingsovereenkomst nog een aantal maanden in dienst te houden en hen in die tijd ondersteuning en eventueel opleiding of cursus te bieden met het vinden van een andere baan. Aan het einde van die periode is er dan, bijna zonder uitzondering, in ieder geval nog een periode vangnet via een uitkering. Het is onmenselijk om elkaar in dergelijke moeilijke tijden ‘aan het lijntje te houden’. Alleen de waarheid kan namelijk daadwerkelijk perspectief bieden voor zowel de werkgever als voor de werknemer.

Lijkt dat onmogelijk of weet je niet goed hoe om te gaan met een situatie waarin een medewerker na re-integratie op zoek moet naar een nieuwe baan? Schakel dan hulp in.

Geef een reactie